Logowanie

Sakrament chorych

Sakrament chorych:

– w każdy I piątek miesiąca od godz. 9.00 – podczas obchodu chorych z sakramentami świętymi;

– w czasie rekolekcji wielkopostnych, w czasie Mszy św. dla chorych;

– zawsze – w nagłym przypadku.

Sakrament namaszczenia chorych winni przyjąć:

* Chorzy podczas każdej poważnej choroby. Moż­na go udzielać przed operacją. Sakrament ten można powtarzać, jeżeli chory po jego przyjęciu powrócił do zdrowia lub jeśli w tej samej choro­bie stan chorego staje się krytyczny.

* Osoby w podeszłym wieku, nie tylko obłożnie chorzy, mogą ten sakrament przyjąć indywidual­nie lub zbiorowo (np. podczas misji, pielgrzymki, dnia chorych).

* Chore dzieci mogą otrzymać ten sakrament, je­żeli mają przynajmniej ogólną świadomość do­konujących się czynności.

* Chorym, którzy utracili świadomość, udziela się tego sakramentu, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że będąc świadomi, poprosili­by o niego. Wolno udzielić namaszczenia wa­runkowo wkrótce po zgonie, gdy są wątpliwo­ści, czy chory rzeczywiście umarł, czy też znaj­duje się w stanie śmierci klinicznej. Jeżeli nastą­piła już śmierć biologiczna, sakramentu udzie­lać nie można.

Nie należy zwlekać z przyjęciem sakramentu na­maszczenia do ostatnich chwil życia, gdyż niesie on w chorobie łaskę umocnienia i uzdrowienia. Troska o chorych, obowiązek niesienia im pomocy spoczywają przede wszystkim na rodzinie, krew­nych i opiekunach chorych. Oni to winni o każdej poważniejszej chorobie, która dotknęła kogoś z bliskich, zawiadomić niezwłocznie duszpasterzy, a chorego przygotować do przyjęcia sakramentów. Zachęca się, by chorzy, udający się do szpitala, przy­jęli sakramenty przed wyjazdem z domu. Chorego w szpitalu poleca się opiece kapelana szpitalnego.

Rodzina przygotowuje mieszkanie na przyjście ka­płana do chorego:

– krzesło przy łóżku chorego dla spowiadającego duszpasterza.

– stół nakryty białym obrusem, na nim krzyż i dwa lichtarze z zapalonymi świecami,

– szklanka wody i łyżeczka,

– wata na talerzyku.

Podczas sprawowania sakramentu (po spowiedzi) domownicy, sąsiedzi, znajomi gromadzą się wo­kół chorego, wspierając go wspólną modlitwą. Watę, służącą do wytarcia rąk kapłana po namasz­czeniu, należy spalić.